«Ενώνει» και τις παράλληλες ευθείες ο κ. Μητσοτάκης!

“Δεν υπάρχει καμία προσωπική αντιπαράθεση με τον Πρωθυπουργό. Όσο αυτός επιμένει να διχάζει, τόσο εγώ θα επιμένω να ενώνω και να μιλάω για το μέλλον της χώρας μας”.

Αυτά είπε στην Κρήτη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μπας και βρεθεί κανένας από αυτούς που σώνει και καλά θέλουν όλα τα κόμματα να συμφωνούν σε όλα και τον ψηφίσει.

Να μας ενώσει λοιπόν. Και πώς θα ενώσει εμένα που είμαι αριστερός από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου με αυτούς τους παρατρεχάμενούς του που ονομάζουν σφαγέα και συμμορίτη τον αρχικαπετάνιο Αρη; Πώς θα τα βρούμε με τους επίγονους που θέλουν κι αυτοί να κρεμάσουν κεφάλια αριστερών σε φανοστάτες; Τα φωνάζανε στις χουντοσυνάξεις τους για το Μακεδονικό με παρόντες βουλευτές της ΝΔ.

Αλλά ο κ. Μητσοτάκης, ξέροντας πόσο αντέχουν οι ανοησίες του σε σοβαρή κριτική, έχει βρει κι ένα ωραίο άλλοθι: Τι τον νοιάζει -λέει- τον σύγχρονο Ελληνα τι έγινε πριν από 70 χρόνια; Γιατί ασχολείται ο Τσίπρας με τον άνθρωπο που ξεσήκωσε τους Ελληνες στα βουνά για να πολεμήσουν τους κατακτητές, όταν οι παππούδες κάποιων σημερινών επώνυμων σιτίζονταν στις κομαντατούρ και στα τάγματα ασφαλείας;

Τα ίδια είπε ο «εξαμηνίτης πολιτικός εξόριστος» (άλλη ύβρις κι αυτή) κι όταν αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός στη δολοφονία Λαμπράκη. «Τι τον νοιάζει τον νέο Ελληνα τι έγινε το 1963»; Τον νοιάζει;

Τον νοιάζει! Γιατί και τον Λαμπράκη παρακρατικοί φασίστες τον δολοφόνησαν και τον Αρη το ίδιο. Τον δεύτερο τον σκότωσαν με την ευγενική συμπαράσταση του τότε ΚΚΕ (μήτε ψωμί μήτε νερό στον προδότη).

Τον νοιάζει κι αυτόν όταν προσπαθεί να χρεώσει τον πρωθυπουργό με τα όσα (δεν) έκανε ο πατέρας του επί χούντας, αλλά καμώνεται ότι λησμονεί ποιοι ετοίμασαν τη χούντα βάζοντας μπροστά την αποστασία του ’65. Αυτή είναι πολιτική αλητεία που φέρνει στο μυαλό όσων τα ζήσαμε τότε τους Εφιάλτες που έριξαν τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας για να παίξει τα παιχνίδια της μαμάς του ένας μικρόνους.

Η ελληνική Δεξιά ουδέποτε υπήρξε λαϊκή όπως βαυκαλίζονται κάποιοι. Πάντα αντιλαϊκή ήταν κι όταν τα έβρισκε σκούρα, να οι σωτήρες, τσούρμο: στρατιωτικοί, δικαστικοί, βασανιστές αστυνομικοί, ευγενικοί κεφαλαιοκράτες αγκαλιά με τους εμπόρους πίστης και ουσιών.

Γι’ αυτό θέλει να μιλάμε για το μέλλον ο πολιτικός κλώνος. Το παρελθόν στοιχειώνει την παράταξή του, τον ίδιο και τους άλλους κληρονόμους πολιτικών τζακιών. Το παρελθόν τους προοιωνίζεται και το πολιτικό μας μέλλον.

Ενότητα του λαού προϋποθέτει ισότητα κι αλληλεγγύη. Εννοιες που λείπουν από τη σκέψη αυτών που θεωρούν φυσική επιλογή την ανισότητα και πρόοδο την αύξηση της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου από λίγους κι «εκλεκτούς».

Μπορεί η ανοησία να θέλγει κάποιους ψωνισμένους αλλά παράλληλες ευθείες δεν ενώνει.