Η επιτυχία μιας δίαιτας εξαρτάται από το DNA

Το διατροφικό σχήμα που ωθεί ένα άτομο να μένει αδύνατο και υγιές μπορεί να έχει εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα σ’ έναν άλλον άνθρωπο, δείχνει αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Genetics.

«Οι διατροφικές συμβουλές, τείνουν να βασίζονται στη θεωρία ότι υπάρχει τουλάχιστον μια δίαιτα που κάνει για όλους. Αλλά δεδομένης της επιδημίας παχυσαρκίας, παγκοσμίως, τελικά μάλλον αυτό δεν ισχύει», εξηγεί ο δρ Ντέιβιντ Θρέντγκιλ από το Κολέγιο Ιατρικής A&M του Τέξας.

Ο δρ Θρέντγκιλ και οι συνεργάτες του στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνα, το Πανεπιστήμιο Τζονς Χοπκινς και το Πανεπιστήμιο του Τεννεσί, χρησιμοποίησαν τέσσερις διαφορετικές ομάδες ζωικών μοντέλων για να μελετήσουν πέντε διαφορετικές δίαιτες και πώς επηρέαζαν την υγεία των πειραματόζωων σε μια περίοδο έξι μηνών.

Οι ερευνητές επέλεξαν να ελέγξουν δίαιτες που έμοιαζαν με αυτές των ανθρώπων:
– αμερικανικού τύπου διατροφή, με πολλά λιπαρά και ραφιναρισμένους υδατάνθρακες,
– μεσογειακή διατροφή, με εκχύλισμα κόκκινου κρασιού και σιτάρι,
– ιαπωνική διατροφή, με ρύζι και εκχύλισμα πράσινου τσαγιού,
– κετογονική ή δίαιτα τύπου Άτκινς, με πολλά λιπαρά και πρωτεΐνες με ελάχιστους υδατάνθρακες,
– και η πέμπτη δίαιτα ήταν η ομάδα ελέγχου που κατανάλωνε εμπορικά τρόφιμα.

Αν και ορισμένες υγιεινές διατροφές όντως είχαν αποτελέσματα για τα περισσότερα άτομα, μια εκ των τεσσάρων γενετικών τύπων ομάδα είχε ελάχιστη ανταπόκριση στην ιαπωνική δίαιτα, για παράδειγμα.

«Η τέταρτη ομάδα που είχε καλή ανταπόκριση σε όλες τις δίαιτες, είχε κακή ανταπόκριση στην ιαπωνική διατροφή, με συσσώρευση λίπους στο ήπαρ και ηπατικές βλάβες», εξηγεί ο Γουίλιαμ Μπάρινγκτον, συγγραφέας της μελέτης.

Και προσθέτει ότι «το ίδιο συνέβη και με τη δίαιτα τύπου Άτκινς, όπου οι δύο γενετικοί τύποι τα πήγαν καλά και δύο πολύ άσχημα. Μια ομάδα εξελίχθηκε σε παχύσαρκη, με λιπώδες ήπαρ και υψηλή χοληστερόλη. Η άλλη είχε μείωση στα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας και περισσότερο σωματικό λίπος, αλλά παρέμεινε αδύνατη. Αυτό αντιστοιχεί σ’ αυτό που ονομάζουμε στους ανθρώπους αδύνατος-παχύσαρκος, δηλαδή δείχνει να έχει σωστό βάρος αλλά ουσιαστικά έχει υψηλό ποσοστό σωματικού λίπους».

Τέλος, όπως αναμενόταν και όπως έχουν επιβεβαιώσει ανέκδοτα στοιχεία και για τους ανθρώπους, τα πειραματόζωα δεν είχαν καθόλου καλή ανταπόκριση στην αμερικανικού τύπου διατροφή. Ορισμένα εξελίχθηκαν σε παχύσαρκα και είχαν ενδείξεις μεταβολικού συνδρόμου. Άλλα είχαν όμως λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες, με μια ομάδα πειραματόζωων να εμφανίζει περισσότερο λίπος στο ήπαρ.

Με τη μεσογειακή διατροφή επίσης τα αποτελέσματα ήταν ανάμικτα. Ορισμένες ομάδες ήταν υγιείς, ενώ άλλες παρουσίασαν αύξηση βάρους, αν και μικρότερη απ’ αυτήν που είχε προκαλέσει η αμερικανικού τύπου δίαιτα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτές οι επιδράσεις ίσχυαν ακόμα και όταν η κατανάλωση ήταν απεριόριστη.

health.in.gr