ΟΙΕΛΕ: σχέδιο-εφιάλτης η πρόταση του ΣΕΒ για το δημόσιο σχολείο

“Πίσω από τις ωραιοποιήσεις των εκφράσεων κρύβεται η εφιαλτική νεοφιλελεύθερη ατζέντα που προτάσσουν από το 1990 σε όλο τον πλανήτη ακραία επιχειρηματικά συμφέροντα με στόχο τη διάλυση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος και την ταυτόχρονη παράδοσή του στα νύχια της δήθεν ελεύθερης αγοράς”, σημειώνει στην ανακοίνωση του η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ), αναφερόμενη στο σχέδιο για το δημόσιο σχολείο του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ).

“Η νεοφιλελεύθερη πρόταση για την εκπαίδευση είναι γνωστή και απέτυχε παταγωδώς, αφήνοντας πίσω της κοινωνικά ερείπια και αυξημένες ανισότητες”, σημειώνει, καλώντας τους πολίτες σε επαγρύπνηση για το σχέδιο αυτό που οργανωμένες πολιτικές και επιχειρηματικές δυνάμεις ετοιμάζουν για τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Καλεί, επίσης, τη ΓΣΕΕ να απαντήσει άμεσα και ζητά την άμεση σύγκληση συνάντησης ΔΟΕ-ΟΛΜΕ-ΟΙΕΛΕ για το ζήτημα αυτό.

Όπως τονίζει η ΟΙΕΛΕ, πίσω από τις λέξεις της ανακοίνωσης του ΣΕΒ κρύβονται τα εξής:

1. Η περίφημη “ελευθερία” επιλογής σχολείου σημαίνει στην πραγματικότητα κρατική χρηματοδότηση (!) των ιδιωτικών σχολείων με το περίφημο voucher και κλείσιμο μεγάλου τμήματος των δημόσιων σχολείων. Αυτός, άλλωστε, είναι ο κεντρικός στόχος του νεοφιλελευθερισμού. Κατηγορεί το κράτος για δαπάνες σχετικά με δημόσια αγαθά (υγεία-παιδεία) ώστε να υφαρπάξει τους πόρους αυτούς η παρασιτική, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα.

2. Αναφέρουν ότι στα δημόσια σχολεία ο αριθμός των εκπαιδευτικών είναι κατά 30% μεγαλύτερος από ότι στα ιδιωτικά. Επομένως, έμμεσα ζητούν μαζικές απολύσεις, αλλά και κλείσιμο δεκάδων σχολικών μονάδων. Αυτό που έντεχνα, βέβαια, αποκρύπτουν είναι το ότι δημόσια σχολεία υπάρχουν σε ακριτικές και δύσβατες περιοχές με ελάχιστους μαθητές, ενώ ιδιωτικά μόνο σε αστικά κέντρα. Δεν τους ενδιαφέρει. Ελπίζουν να μπει λουκέτο σε εκατοντάδες σχολεία για να αρπάξουν κομμάτι της πίτας.

3. Εντατικοποίηση της εργασίας. Ο ΣΕΒ και ο ΣΙΣ ζητούν αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών (χωρίς φυσικά αύξηση αποδοχών). Με αυτή τη ρύθμιση θα απολυθεί τεράστιος αριθμός δημόσιων και ιδιωτικών εκπαιδευτικών.

4. Η μισθολογική δαπάνη για τους εκπαιδευτικούς στην Ελλάδα είναι μεγάλη, λένε οι βιομήχανοι. Πίσω από την χονδροειδή αυτή “διαπίστωση” (οι εκπαιδευτικοί έχουν ήδη απωλέσει στα χρόνια των Μνημονίων το 40% του εισοδήματός τους) κρύβεται το μόνιμο αίτημα των σχολαρχών για νέες μειώσεις. Όπως και η προηγούμενη “πρόταση” έτσι και αυτή στοχεύουν κατ’ αποκλειστικότητα στην περαιτέρω μείωση του εργασιακού κόστους στα ιδιωτικά σχολεία.
5. Η “ασφυξία” του κράτους στη λειτουργία των σχολείων. Η μετάφραση αυτής της φράσης είναι: Να αποσυρθεί άμεσα ο έλεγχος της πολιτείας από τα σχολεία (κυρίως εννοούν τα ιδιωτικά), ώστε να συνεχιστεί ανεμπόδιστα το πάρτι φοροδιαφυγής και μαύρης εργασίας.

6. Να αναλάβει την επιτήρηση των σχολείων η τοπική αυτοδιοίκηση. Ίσως η πλέον δόλια πρόταση ΣΕΒ-ΣΙΣ. Στην Ελλάδα είναι γνωστό ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει πόρους για τα στοιχειώδη. Σε χώρες με ανάλογη οικονομική κατάσταση όπως η Ελλάδα (κυρίως οι πρώην ανατολικές) όπου εφαρμόστηκε το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της δήθεν αποκέντρωσης, δεκάδες σχολεία έκλεισαν και οι μισθοί των εκπαιδευτικών εξανεμίστηκαν. Και φυσικά στη γωνία περίμεναν οι σωτήρες-ιδιώτες για να “αναστήσουν” τα ρημαγμένα σχολεία.

Τι ανέφερε στην πρόταση του ο ΣΕΒ

Στη δυσμενή θέση, στην οποία βρίσκεται το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, εστιάζει ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ), σε ειδική του έκθεση για το ελληνικό σχολικό περιβάλλον. «Στην Ελλάδα της κρίσης, τα αλλεπάλληλα σχέδια μεταρρύθμισης του δημόσιου σχολείου δεν έχουν καταφέρει να θεραπεύσουν τις παθογένειές του» αναφέρει μεταξύ άλλων ο Σύνδεσμος και διαπιστώνει ότι το δημόσιο σχολείο υστερεί σημαντικά.

Όπως επισημαίνει, αποτυγχάνει να εξοπλίσει με δεξιότητες τις νέες και τους νέους και Αυτό ισχύει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, όταν προέρχονται από μη προνομιούχες οικογένειες.

Σύμφωνα με τον ΣΕΒ, η συγκεκριμένη αποτυχία καταγράφεται την ώρα που υπάρχει υπερεπάρκεια ανθρωπίνων πόρων και οφείλεται κυρίως, στην κακή διαχείρισή τους, λόγω των αδυναμιών που έχουν οι δομές του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Ενδεικτικά, ο υπερβολικός συγκεντρωτισμός που επιβάλλει το υπουργείο – όχι μόνο στη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού προγράμματος αλλά και στη διαχείριση των πόρων – στερεί το ελληνικό σχολείο από τη δυνατότητα να αξιοποιήσει προς όφελος των μαθητών τις δυνατότητες των Ελλήνων εκπαιδευτικών.

«Η σημαντικότερη πρόκληση εντοπίζεται στην αποκέντρωση από την ασφυκτική μικροδιοίκηση που επιβάλλει το υπουργείο παράλληλα με την εδραίωση των δομών διοίκησης και αξιολόγησης, οι οποίες θα επιτρέψουν σε αυτή την αυτονομία να οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα» σημειώνει.

Την ίδια ώρα ωστόσο – παρατηρεί – ο τρόπος με τον οποίο το ιδιωτικό σχολείο, που αφορά περίπου το 6% των μαθητών στην Ελλάδα, αξιοποιεί τους ελάχιστους βαθμούς ελευθερίας που του επιτρέπει το υπουργείο, για να εξασφαλίσει πολύ καλύτερα αποτελέσματα, δείχνει ότι οι πρακτικές που πετυχαίνουν σε όλο τον κόσμο μπορεί να εδραιωθούν και στη χώρα μας με επιτυχία.

«Το στοίχημα λοιπόν, είναι να ανεβάσουμε τα δημόσια σχολεία στο επίπεδο των καλών ιδιωτικών και πρότυπων δημοσίων, και όχι το αντίστροφο» καταλήγει ο ΣΕΒ.