Ο Φασίστας θέλει να τον σεβόμαστε σαν μειοψηφία…

Είμαι Έλληνας και Ορθόδοξος πειράζει; Προφανώς και δεν πειράζει. Το γεγονός ότι είσαι φασίστας πειράζει και ότι προσπαθείς να επιβληθείς σε όλους.

Του Αντώνη Ελευθεριάδη*

Οι γονυκλισίες της Νίκης Κεραμέως δεν συνάδουν με την εικόνα μιας υπουργού ενός κοσμικού κράτους, προφανώς οι ίδιοι που την θεωρούν σεβάσμια θα ήταν και οι πρώτοι που θα λοιδορούσαν κάτι αντίστοιχο σε μουσουλμανικές χώρες, αλλά το προβληματικό έγκειται κυρίως με την πρόθεση αναθεώρησης του μαθήματος της Ιστορίας, προκειμένου αυτή να υπηρετεί την “ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης”, όπως και η ενόχληση με την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα που αποφάσισε να μην αναγράφεται το θρήσκευμα και η ιθαγένεια στα στοιχεία που τηρούνται στο σχολείο, αλλά και στη δήλωση ότι ο μαθητής δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος, προκειμένου να απαλλαγεί από το μάθημα των Θρησκευτικών.

Η πολιτική ορθότητα έχει στοχοποιηθεί από τους ακροδεξιούς ανά τον κόσμο που επικαλούνται ότι καταπιέζονται από αυτήν. Ο Trump, o Orbán, oBolsonaro το έχουν χρησιμοποιήσει για να εμφανιστούν ως θύματα και όχι θύτες. Η WallStreet Journal σε άρθρο της πριν την εκλογή του Bolsonaro ανέφερε ότι πολλοί ψηφοφόροι θεωρούσαν ότι η έλλειψη πολιτικής  ορθότητας που τον χαρακτηρίζει αποτελεί σημάδι ειλικρίνειας.«Θα προτιμούσα έναν νεκρό γιο σε αυτοκινητικό από έναν ομοφυλόφιλο γιο». Εκτός από τους ομοφυλόφιλους, απεχθάνεται τους μαύρους και τους φτωχούς, οι οποίοι θα έπρεπε να στειρωθούν.

Στην Ελλάδα ο Αρκάς αρχίζει και απενοχοποιεί την Alt-Right και γίνεται η φωνή της στην Ελλάδα όπως επιχειρηματολογεί ο Αντώνης Γαλανόπουλος σε ένα ομολογουμένως ενδιαφέρον άρθρο στο parallaximag.gr. Φυσικά σπεύδει ο Πάσχος Μανδραβέλης από την έγκριτη Καθημερινή να διερωτηθεί αν είναι ακροδεξιός ο Αρκάς και να τον υπερασπιστεί βαφτίζοντάς τον αιρετικό και κατ’ επέκταση ότι αυτό είναι προφανώς στα πλαίσια ενός πετυχημένου καλλιτέχνη. Ηχεί καλύτερα το αιρετικός από το ακροδεξιός και αν βάλεις φαντάζομαι μια γραβάτα σε φασίστα καταλήγει τεχνοκράτης…

O Νίκος Σταματίνης στο άρθρο του «Ο Αρκάς και το διαρκές αίτημα να προσβάλλεις χωρίς αντίλογο» στο oneman.grτονίζει ότι ο ίδιος ο Αρκάς βλέπει τον εαυτό του ως διωκόμενο και το χιούμορ του ως λόγο υπό διωγμό. Αντίστοιχής λογικής  ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, βουλευτής της ΝΔ, απασχόλησε την επικαιρότητα πριν μερικές  ημέρες με την αδιανόητη δήλωση: «όχι όμως και αμέσως μόλις λίγο αιματάκι τρέξει από κάποιον μπαχαλάκια αμέσως όλα τα μέσα ενημέρωσης πω πω το παιδί. Γιατί και οι αστυνομικοί… Έτσι;». Προφανώς και το να δέρνεις λίγο ή και να σκοτώσεις «κατά λάθος» είναι φυσιολογικό.

Αναδύονται κατά καιρούς και διάφορες μη-πολιτικές περσόνες  όπως πρόσφατα ο Σαββιδάκης με δηλώσεις «Δεν μπορεί ένας Έλληνας να έχει λιγότερα δικαιώματα στα σχολεία, τα Ελληνόπουλα να έχουν λιγότερα δικαιώματα όσον αφορά το ποιον θα πάρουν σε έναν δημοτικό σταθμό ή σε ένα νηπιαγωγείο, από έναν ο οποίος είναι μη Έλληνας και έχει έρθει επειδή θέλει εδώ να έρθει να βρει μια καλύτερη ζωή. Δεν έχω κανένα πρόβλημα εγώ ρατσιστικό, όμως εγώ που είμαι γηγενής πρέπει να ‘χω κάτι παραπάνω.». Αν πάμε σε πολίτες διαφορετικών ταχυτήτων, ποιος άραγε τις ορίζει; Πάντα ο κατά διευκρινιστική του δήλωση μη ρατσιστής. Ένας όντως μη ρατσιστής φυσικά δεν χρειάζεται ποτέ να το διευκρινίζει. Τα δικαιώματα δεν ζυγίζονται και δεν κατανέμονται κατά το δοκούν.

Με την δήλωση αυτήν θα βρεθούν πολλοί να συμφωνούν και δεν θα είναι φασίστες απλά  η αντι-κουλτούρα καταφέρνει να κανονικοποιήσει το μίσος και να απευθυνθεί προνομιακά σε κόσμο απλά ανενημέρωτο. Αν τους μιλήσεις για τον Ιάπωνα πλοίαρχο που πέταξε το πανάκριβο εμπόρευμα από μετάξι για να σώσει Έλληνες στην Μικρασιατική καταστροφή αδιαφορώντας για διαβατήρια θα επικροτήσουν. Αντίστοιχα σε φωτογραφίες μικρών παιδιών προσφυγόπουλων θα συγκινηθούν. Πάραυτα μπορεί πάλι να συμφωνήσουν με τον Salvini που δεν επέτρεπε να αποβιβάζονται στην Ιταλία διασωθέντες πρόσφυγες. Ή εναλλακτική θα ήταν να πνίγουν.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Συνήθως την αλλαγή πορείας αλλά καιτις σημαντικές αποφάσεις ζωής και καριέρας δεν τις παίρνουμε την αρχή του χρόνου που η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη αλλά τον Σεπτέμβρη. Τότε που ανοίγουν τα σχολεία και που ο πρωθυπουργός κάνει τις εξαγγελίες του στην ΔΕΘ. Τώρα ενώ όμως η κυβέρνησή είναι πρόσφατη έχει προλάβει και το πολιτικό της στίγμα είναι σαφές. Στα εργασιακά τάσσεται με τους ολιγάρχες και στα υπόλοιπα ξεκαθαρίζει ότι στοχοποιεί τους ξένους εκτός αν επενδύουν άμεσα ή έμμεσα στην τσιμεντοποίηση και/ή πλήττουν το περιβάλλον. Για το περιβάλλον όπως μας έχει αποδείξει ο JairMessiasBolsonaro δεν θα αντιδράσουν ιδιαίτερα οι «αιρετικοί».

Εξάλλου τι να τις κάνεις τις παραλίες…

*Ο Αντώνης Ελευθεριάδης είναι τραπεζικό στέλεχος,  πιστοποιημένος στην παροχή επενδυτικών συμβουλών