Ο ρατσισμός κρύβεται πάντα στο «αλλά»

«Φυσικά και τα παιδιά των προσφύγων έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά… », είπε σήμερα στην ΕΡΤ ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου, Αστέριος Γαβότσης, απαντώντας σχετικά με τις αποφάσεις των Συλλόγων Γονέων του δήμου του που απειλούν με καταλήψεις αν τα προσφυγόπουλα αρχίσουν να φοιτούν στα ίδια κτίρια με τα παιδιά των ντόπιων.

ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΑΜΟΙΡΙΔΟΥ

Η συνέχεια της πρότασης λίγη σημασία έχει, έτσι είναι δομημένα όλα τα επιχειρήματα της Ακροδεξιάς: μια αδιαμφισβήτητη γενική παραδοχή πρώτα και ύστερα η αναίρεση που αρχίζει με το «αλλά». Οπως διευκρίνισε ο δήμαρχος, τα παιδιά των προσφύγων μπορούν να κάνουν μάθημα σε εγκαταλειμμένες βιοτεχνίες, αφού διαμορφωθούν κατάλληλα βέβαια. Πάλι καλά που σκέφτηκε ότι πρέπει κάπως να διαμορφωθούν!

Ο κ. Γαβότσης, αφού πρώτα χρέωσε στα προσφυγόπουλα όλες τις ηπατίτιδες, και τα τρία γράμματα του αλφαβήτου, αλλά και ελονοσία, μιλώντας όπως είπε «ως γιατρός», διευκρίνισε ότι οι Σύλλογοι Γονέων πήραν τις αποφάσεις και ότι δε θα απολογηθεί ο ίδιος. Προφανώς, κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτός ειδικά θα έπρεπε να προσέχει πώς μιλάει λόγω του αξιώματός του, και ότι είναι πολύ εύκολο να επηρεάσει τους γονείς, που πάντα ανησυχούν -με ή χωρίς λόγο- για τα παιδιά τους. Πρόσθεσε, λοιπόν, ένα τεράστιο «αλλά» και ελαφρά τη καρδία πέταξε έξω από τα σχολεία τα μικρά προσφυγόπουλα.

Είναι πραγματικά θλιβερό, πάντως, αυτό να συμβαίνει σε ένα δήμο που κατοικείται κυρίως από παιδιά προσφύγων, που σίγουρα έχουν ακούσει άπειρες ιστορίες για το ρατσισμό που βίωσαν οι πρόγονοί τους όταν ήρθαν στην Ελλάδα, επιστρέφοντας στην ίδια την πατρίδα τους. Οπως πολύ σωστά λέει και το γνωστό σύνθημα που έχει πρωτοσέλιδο σήμερα η «Εφημερίδα των Συντακτών»: «Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς ρατσιστές;».