Ποιος χάνει; Ο κ. Βενιζέλος ή το ΚΙΝΑΛ;

Η έξωση του Βαγγέλη Βενιζέλου από το ΠαΣοΚ, ή, καλύτερα, το ΚΙΝΑΛ της κ. Γεννηματά, προφανώς και δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αν και η επιλογή του χρόνου της σύγκρουσης αφήνει άναυδους όσους πιστεύουν ακόμη ότι η πρόεδρος του ΠαΣοΚ έχει κάποιο μέλλον στο κόμμα της.

Αντιλαμβάνομαι πόσο ασφυχτική πίεση ασκούσε ο κ. Βενιζέλος για να παραμείνει το ΚΙΝΑλ στη γραμμή της συμπόρευσης με τη ΝΔ. Αλλά δεν παύει να είναι πρώην πρόεδρος του κόμματος και η συμπεριφορά της κ. Γεννηματά μόνον ως ύβρις μπορεί να εκληφθεί. Υποτίθεται ότι το ΚΙΝΑΛ έχει όργανα, έχει αρχές και η πρόεδρος δεν μπορεί να κάνει ό,τι της καπνίσει. Δυστυχώς, όμως, αυτό το δικαίωμα της το έδωσε και ο κ. Βενιζέλος επιβάλλοντας μια στείρα θέση για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θυμίζω: όταν στο εξαμελές όργανο του ΚΙΝΑΛ οι πέντε τάχθηκαν υπέρ μόνο η κ. Γεννηματά ήταν αντίθετη. Αλλά η πρόεδρος παρουσίασε ως κομματική άποψη τη δική της, δηλαδή του κ. Βενιζέλου. Τότε όλα έβαιναν καλώς για τον ευφυέστατο πλην παρορμητικό συνταγματολόγο.

Είναι βέβαιο ότι σε μέλλοντα χρόνο θα μάθουμε και άλλα για την απόφαση της κ. Γεννηματά. Θαρρώ, όμως, ότι η αιτία δεν είναι η άρνηση του κ. Βενιζέλου να κατέβει υποψήφιος με σταυρό. Η κ. Γεννηματά προφανώς εξεπλάγη με αυτό που έγινε στη Θεσσαλονίκη, ασχέτως αν οι βαθυστόχαστοι αναλυτές το αγνόησαν. Επειτα από το «δόσιμο» του κ. Τσοχατζόπουλου και τις αποστάσεις που κράτησαν κορυφαία στελέχη (Καστανίδης, Μαγκριώτης) το ΠαΣοΚ στη Θεσσαλονίκη είχε αφέντη τον κ. Βενιζέλο, έστω κι αν πολλά «ισόβια» τοπικά στελέχη δεν έπαψαν να τον θεωρούν «σώγαμπρο».

Ομως, στις τελευταίες αναμετρήσεις, αλλά και σ’ αυτήν της περασμένης Κυριακής για τις ευρωεκλογές, οι αριθμοί ήταν τραγικά χαμηλοί.

Με δυο λόγια, στην Α’ Θεσσαλονίκης η ΝΔ πήρε 30,62%, ο ΣΥΡΙΖΑ 21,70 -πιο κάτω δηλαδή από τα εθνικά ποσοστά τους- και αντί να είναι τρίτο το ΚΙΝΑΛ, όπως σε όλη σχεδόν την άλλη Ελλάδα, ήταν κάτω από τη Χρυσή Αυγή (5,82%) αλλά και από την «Ελληνική Λύση» του «εκδότη» του Ιησού Χριστού, Κυριάκου Βελόπουλου, έστω και με δυο ψήφους. Το ΚΙΝΑΛ ήταν μόλις πέμπτο με 5,77%! Καλύτερα μεν από τις εκλογές του 2015, τότε που το ΠαΣοΚ τον Σεπτέμβρη ήταν 7ο με 4,32% και τον Γενάρη που είχε λάβει 5,58%. Μία η άλλη.

Με δυο λόγια: ο κ. Βενιζέλος δεν ήταν πια θεσσαλονικάρχης ακόμη και ως πρόεδρος του ΠαΣοΚ. Η έντονη και πληθωρική παρουσία του, η επιμονή του να διεκδικεί σαν τρόπαιο ακόμη και έντονα αντιλαϊκά μέτρα, η μετακύλιση του ΠαΣοΚ σε πολύ δεξιές θέσεις, αυτές του Αντώνη Σαμαρά, βάραιναν στη ζυγαριά αποφασιστικά. Και μολονότι, ίσως, ήταν ο μόνος στην ηγεσία του ΠαΣοΚ με πολιτική σκέψη και λόγο, αποτέλεσε την ιδανική «Ιφιγένεια» για τον εξευμενισμό των κακών πνευμάτων και τη διάσωση της κ. Γεννηματά.

Δεν ξέρω αν η αντίδραση της Κ. Διαμαντοπούλου και κάποιων άλλων χωρίς την παραμικρή απήχηση στο πράσινο πολιτικό ακροατήριο, έχει κάποιο νόημα, ούτε αν η διαφαινόμενη κίνηση του κ. Βενιζέλου σε ακόμη πιο δεξί αγκυροβόλι θα δημιουργήσει ζητήματα. Τον αποχαιρετά κι ο κ. Γρηγοράκος!

Πιστεύω, όμως, ότι αν η κ. Γεννηματά στις εθνικές εκλογές πέσει κάτω από το 7.7% των ευρωεκλογών, τότε θα ακολουθήσει τον κ. Βενιζέλο στην ομάδα των πρώην προέδρων. Και αυτό ουδόλως ενδιαφέρει, φαντάζομαι, ούτε τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους. Το μείζον είναι η διάσωση και -ει δυνατό- διεύρυνση του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας.

Αυτό, φυσικά, απαιτεί υπέρβαση των υπέρβαρων «εγώ» όχι μόνο του κ. Βενιζέλου αλλά και των άλλων ηγετικών στελεχών του πάλαι ποτέ στιβαρού κινήματος. Δεν είναι για να επιχαίρει οποιοσδήποτε δημοκράτης. Είναι αναγκαίο να ξαναβρεί η κεντροαριστερά τις καταβολές της.