Συμβαίνουν κι αυτά μέσα στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ!

Ωρα 11 το πρωί. Το λεωφορείο της γραμμής 10 του ΟΑΣΘ μισογεμάτο κινείται προς το κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Το ηχογραφημένο μήνυμα που επαναλαμβάνεται από τα ηχεία του λεωφορείου μονότονο, σχεδόν… ενοχλητικό, αφού υπενθυμίζει τα αυτονόητα: «Παραχωρείτε τη θέση σας σε όσους το έχουν ανάγκη».

Ένας νεαρός κρατιέται με δυσκολία από τις χειρολαβές και ζητά πληροφορίες για τις στάσεις του δρομολογίου από έναν συνομήλικο συνεπιβάτη του που κάθεται στις μπροστινές θέσεις του λεωφορείου.

«Βλέπω ότι δυσκολεύεσαι. Θέλεις να καθίσεις στη θέση μου;» ρωτά αμέσως τον όρθιο συνεπιβάτη του ο νεαρός. «Όχι, όχι δεν πειράζει. Εντάξει είμαι» απαντά αυτός.

Το λεωφορείο συνεχίζει τη διαδρομή και έπειτα από 4 – 5 στάσεις ο καθισμένος επιβάτης σηκώνεται για να αποβιβαστεί από το λεωφορείο. Περπατά προς την πόρτα με μεγάλη δυσκολία καθώς φαίνεται ότι αντιμετωπίζει σοβαρά κινητικά προβλήματα.

Ο συνεπιβάτης του που συνεχίζει να κρατιέται με δυσκολία από τις χειρολαβές μένει έκπληκτος και στη συνέχεια «καρφώνει» το βλέμμα του στο παιδί που έχει κατέβει από το λεωφορείο και βαδίζει με πολύ μεγάλη δυσκολία στο πεζοδρόμιο.

«Το παιδί κουτσαίνει και μου πρόσφερε τη θέση του! Δεν είναι πολύ ωραίο αυτό;» λέει στον διπλανό του και τα μάτια του άστραψαν από χαρά και αγάπη.

Μικρές σταλιές πολιτισμού μέσα στη γκρίζα και αποστειρωμένη καθημερινότητα που σε κάνουν να πεινάς για ζωή…