Οι διακρίσεις μπορεί να αποτελέσουν καθοριστικό παράγοντα υγείας, σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ

Την πεποίθηση ότι οι λειτουργοί της δημόσιας υγείας έχουν ένα επιπλέον λόγο να είναι πρωτοπόροι στη μάχη κατά των διακρίσεων, καθώς αυτές μπορεί να αποτελέσουν καθοριστικό παράγοντα υγείας, να επηρεάσουν πολιτικές και να διαμορφώσουν τις προτεραιότητες υγείας, εξέφρασε σε δήλωσή του, σύμφωνα με το ΑΠΕ, ο Θεόφιλος Ρόζενμπεργκ, αναπληρωτής καθηγητής Χειρουργικής και πρόεδρος του ΚΕΕΛΠΝΟ, με αφορμή την 1η Μαρτίου, Ημέρα Μηδενικών Διακρίσεων (UNAIDS).

Ο στιγματισμός και οι διακρίσεις βάλλουν κατά της ίδιας της αξίας του ανθρώπου και δεν έχουν θέση σε καμία σύγχρονη κοινωνία, επισημαίνει ο κ. Ρόζενμπεργκ, που εξηγεί ότι «εξαιτίας των δυσβάσταχτων συνεπειών που προκαλούν σε ατομικό επίπεδο, κατακερματίζουν την κοινωνική συνοχή κι απομονώνουν δυνητικά δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις, συνιστώντας έτσι τροχοπέδη της γενικότερης προόδου».

Η έγκαιρη πρόσβαση σε καλές και οικονομικά προσιτές υπηρεσίες υγείας, είναι σύμφυτη με το αδιαπραγμάτευτο ανθρώπινο δικαίωμα στην υγεία τονίζει και συνεχίζει: «Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως η Ελλάδα έχει διασφαλίσει εδώ και πολλά χρόνια τη δωρεάν και απρόσκοπτη χορήγηση αντιρετροϊκών φαρμάκων σε οροθετικά άτομα. Πρόκειται για μια πολιτική της οποίας το πεδίο εφαρμογής έχει πρόσφατα -και παρά τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες- διευρυνθεί, ώστε να περιλάβει περισσότερες ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, προς την κατεύθυνση επίτευξης του στόχου του UNAIDS για πρόσβαση στη θεραπεία για όλους».

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ, στο πνεύμα αυτό, το ΚΕΕΛΠΝΟ, ο αρμόδιος κρατικός φορέας για την πρόληψη και τον έλεγχο της HIV/AIDS λοίμωξης, αναπροσανατολίζεται και αγκαλιάζει τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, όπως αναφέρει ο πρόεδρός του και επισημαίνει: «Εργαζόμαστε για την καλύτερη ψυχοκοινωνική στήριξη των ανθρώπων που ζουν με HIV/AIDS, εντατικοποιούμε τα προγράμματα μείωσης βλάβης και τη δουλειά στο δρόμο (street work), πλησιάζουμε τους πιο αδύναμους από τους συμπολίτες μας, με στόχο την έγκαιρη διάγνωση, τη σύνδεση με τη θεραπεία και την παραμονή στη θεραπεία. Γιατί, χωρίς να παραγνωρίζουμε την παιδαγωγική για την κοινωνία σημασία που έχουν οι -συχνά βαρύγδουπες- ρητορείες κατά των διακρίσεων, είναι τα έργα που θα καταφέρουν ικανό χτύπημα στις διακρίσεις και το στιγματισμό κι όχι τα λόγια».