Εκθέσεις για τα 44 χρόνια από την πτώση της χούντας και το πραξικόπημα στην Κύπρο (φωτογραφίες)

Σαραντατέσσερα χρόνια θα συμπληρωθούν στις 24 Ιουλίου από την πτώση της χούντας, ενώ σήμερα είναι ημέρα μνήμης στην Κύπρο και στη χώρα πραγματοποιούνται εκδηλώσεις καταδίκης του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου του 1974, που οδήγησε στην τουρκική εισβολή.

Με αφορμή τις δύο επετείους, σε χώρους των πρώην φυλακών του Επταπυργίου στην Θεσσαλονίκη, παρουσιάζονται δύο περιοδικές εκθέσεις με φωτογραφικό υλικό και ντοκουμέντα, η μία αφιερωμένη στην αντιδικτατορική αντίσταση στην Θεσσαλονίκη και η δεύτερη στην τραγωδία της Κύπρου.

Οι εκθέσεις διοργανώνονται από τους εξής:

-Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (Σ.Φ.Ε.Α.) 1967-1974

-Δήμος Θεσσαλονίκης

-Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδος

-Εφορία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσ/νίκης

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

44 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Η εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στη δημοκρατία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974 ήταν αποτέλεσμα του πραξικοπήματος της Χούντας των Αθηνών κατά της ζωής του Μακαρίου. Ξεκάθαρη ήταν η διαταγή του δικτάτορα ταξίαρχου Ιωαννίδη: Θέλω να μου φέρετε τον Μακάριο ζωντανό ή νεκρό.”

Η συνωμοτική δράση του Ιωαννίδη στην Κύπρο δεν ξεκίνησε το ’74, ούτε καν το ’67 αλλά πιο πριν, σε περίοδο δημοκρατίας. Ο ίδιος ο Μακάριος σε συνέντευξή του στην Οριάνα Φαλάτσι το 1974 μιλάει και για τον “αόρατο δικτάτορα” και για τον Σαμψών:

  “Το 1963 και το 1964 o Iωαννίδης υπηρετούσε στην Κύπρο ως αξιωματικός της Εθνοφρουράς. Μια μέρα ήρθε να με δει, συνοδευόμενος από τον Σαμψών, με στόχο να μου εξηγήσει μυστικά ένα σχέδιο το οποίο «θα έδινε λύση σε όλα». Γονάτισε μπροστά μου, φίλησε το χέρι μου με το μεγαλύτερο σεβασμό και μου είπε: ‘Μακαριώτατε, ορίστε το σχέδιο. Θα επιτεθούμε στους Τουρκοκύπριους ξαφνικά, σε κάθε σημείο του νησιού. Θα τους εξολοθρεύσουμε μια και καλή. Τέλος.’ Έμεινα άναυδος. Του είπα ότι δεν μπορούσα να συμφωνήσω μαζί του, ότι δεν μπορούσα ούτε να συλλάβω την ιδέα να σκοτώσουμε τόσους πολλούς αθώους ανθρώπους. Μου ξαναφίλησε το χέρι και έφυγε οργισμένος. Σας το λέω, είναι εγκληματίας”.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες του Ιούλη του 1974, ο Μακάριος πριν στείλει τη γνωστή επιστολή στον εγκάθετο «πρόεδρο» Γκιζίκη, στην οποία καταγγέλλει ότι οι Συνταγματάρχες και ο Γρίβας συνωμοτούσαν για την ανατροπή του, μειώνει το χρόνο της θητείας στην Εθνική Φρουρά. Παράλληλα, απαίτησε να απομακρυνθούν οι αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς και να αντικατασταθούν με νέους. Αλλά το πρωινό της 15ης Ιουλίου τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο για την εξόντωσή του. Τα τανκς περικύκλωσαν το  Προεδρικό Μέγαρο και οι πραξικοπηματίες το σφυροκόπησαν ανελέητα.

Η Προεδρική Φρουρά αντιστάθηκε σθεναρά, ενώ το κυπριακό ραδιόφωνο άρχισε να διαδίδει ότι ο Μακάριος είναι νεκρός. Ο Μακάριος όχι μόνο σώθηκε, αλλά και κατάφερε να βρεθεί στο Λονδίνο, μέσω Μάλτας. Το πραξικόπημα της Χούντας ήταν όμως γεγονός και πέντε μέρες αργότερα την 20η Ιουλίου οι Τούρκοι μπαίνουν στην Κύπρο, αποβιβάζοντας 30.000 στρατιώτες.

Οι δικτάτορες μπροστά στο μέγεθος της συμφοράς που προκάλεσαν, εγκαταλειμμένοι από τους προστάτες τους, παράτησαν πανικόβλητοι την εξουσία, αφήνοντας πίσω τους ερείπια, νεκρούς, αιχμάλωτους, αγνοούμενους, καμένα χωριά, την Κύπρο υπό την κατοχή του «Αττίλα» και διχοτομημένη.

Η χαρά από την παταγώδη κατάρρευση της Χούντας ξεχείλιζε στους δρόμους των μεγάλων πόλεων. Μα βάραιναν στις καρδιές μας η τραγωδία της Κύπρου, οι νεκροί του Πολυτεχνείου, οι χιλιάδες που είχαν εξορίσει, οι εκατοντάδες που είχαν φυλακίσει και βασανίσει οι δήμιοι της χούντας,  οι μαυροφορεμένες οικογένειες  των δολοφονημένων αγωνιστών, όλες εκείνες που σήκωσαν το σταυρό της επτάχρονης τυραννίας κάτω από το άγρυπνο μάτι των χαφιέδων της  Ασφάλειας. Αυθόρμητα ερχόταν στο στόμα η κραυγή: «δώστε τη χούντα στο λαό – ποτέ φασισμός – δεν ξεχνάμε!»

Τιμάμε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του αντιδικτατορικού αγώνα, που αντιτάχθηκαν στους δικτάτορες και αγωνίστηκαν για δημοκρατικές ελευθερίες, για κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή, για ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τιμάμε τους αξιωματικούς και στρατιώτες που αγωνίστηκαν μέσα στο στρατό για την ανατροπή της Χούντας, αψηφώντας τις διώξεις και τα άγρια βασανιστήρια. Βέβαια κάποιοι θέλουν να τα ξεχνούν όλα αυτά, ή σκόπιμα τα αμφισβητούν, ή, το χειρότερο, ξεπλένουν τη χούντα ως «αναγκαίο κακό» και να εκθειάζουν ως «εθνικούς ήρωες» (!) τους βασανιστές της Ασφάλειας και της ΕΣΑ, όπως συμβαίνει στο Βλαχογιάννειο μουσείο της Μητρόπολης Βέροιας, που το επισκέπτονται, δυστυχώς, σχολεία από όλη τη χώρα. Η ιστορική αμνησία, ο ιστορικός αναλφαβητισμός και αναθεωρητισμός, στρώνουν το δρόμο στους «Μπαρμπαρούσηδες» της Χ.Α. να καλούν το στρατό σε πραξικόπημα από το βήμα της Βουλής που κατήργησε η χούντα πριν 51 χρόνια!

Όσοι/ες έχουν ιστορική μνήμη και συνείδηση, όποιοι υπέστησαν τη βαρβαρότητα της Χούντας δεν ξεχνούν! Γιατί ο αγώνας της μνήμης εναντίον λήθης είναι ο αγώνας της ελευθερίας  εναντίον της τυραννίας!

-Δεν ξεχνούμε τις κραυγές των φοιτητών του Πολυτεχνείου: “Είμαστε άοπλοι! Είμαστε άοπλοι!” Κι όμως οι θρασύδειλοι κουμπουροφόροι της Χούντας…τα επίλεκτα τμήματά της έριχναν στο ψαχνό. Σε άοπλα παιδιά! Στο μέλλον της χώρας μας. 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ το μήνυμα του Μακαρίου που έστειλε στον Κυπριακό λαό, στον ελληνισμό, καθώς μόλις και μετά βίας είχε καταφέρει να διασωθεί από το βομβαρδισμένο, τυλιγμένο στις φλόγες προεδρικό μέγαρο:

“Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ. Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποιος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος… Το πραξικόπημα της χούντας απέτυχε. Εγώ ήμουν ο στόχος της Χούντας. Και εφ’ όσον εγώ ζω η Χούντα στην Κύπρο δεν θα περάσει… Η Χούντα απεφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο. Να τη διχοτομήσει. Αλλά δεν θα το κατορθώσει. Πρόβαλε παντιοτρόπως αντίστασιν εις την Χούντα. Μη φοβηθείς… Ενταχθείτε όλοι εις τας νομίμους δυνάμεις του κράτους. Η Χούντα δεν πρέπει να περάσει και δεν θα περάσει. Νυν υπ’ερα πάντων ο αγών!”

Είναι ένας απαράμιλλος, διαχρονικής αξίας, ύμνος προς την αντίσταση και την ελευθερία.

Οι συνωμότες κατά της ζωής του Μακαρίου και της ακεραιότητας της Κυπριακής δημοκρατίας, ας το πούμε για μια ακόμη φορά, έκαναν αυτό που έμαθαν να κάνουν πάντα:

Παρά τις υπερπατριωτικές τους κορώνες δεν δίσταζαν να υπηρετούν με ιδιοτέλεια ξένα συμφέροντα και να στρέφονται κατά των δημοκρατικών Ελλήνων, που τους θεωρούσαν ως «αντεθνικώς δρώντες», επειδή «δεν συνεμορφώνοντο προς τας υποδείξεις τους».

Η φύτρα του Ι.Δ.Ε.Α., η μήτρα της απριλιανής χούντας,  βαστάει από εκείνους που υπηρέτησαν τους Ναζί, τους Άγγλους και στη συνέχεια, γιατί όχι, και τις μυστικές υπηρεσίες του πέραν του Ατλαντικού μεγάλου αφεντικού.

Σήμερα 44 χρόνια μετά

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, καθώς το 36% του εδάφους της Κυπριακής δημοκρατίας βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.

Η παραμονή των στρατευμάτων κατοχής στην Κύπρο αποτελεί προσβολή για τον Ο.Η.Ε. και για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που ενώ η δημοκρατία της Κύπρου είναι μέλος της, τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως  η ΑΟΖ, αμφισβητούνται  από τους συνεχιστές του «Αττίλα». Υποστηρίζουμε όλες εκείνες τις φωνές και τις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας Κύπρου ενιαίας, ανεξάρτητης και δημοκρατικής.

Σήμερα μετά από 44 ολόκληρα χρόνια, ο Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974 και οι φορείς που συνδιοργανώνουμε τις φετινές εκδηλώσεις μνήμης, πιστεύουμε ότι ο φάκελος της Κύπρου, που θα αρχίσει να εκδίδεται σταδιακά το αμέσως επόμενο διάστημα, σύμφωνα με δήλωση του προέδρου της Βουλής κ. Ν. Βούτση, θα αποκαλύψει όλες εκείνες τις σκοτεινές πτυχές της κυπριακής τραγωδίας, που παρέμειναν εφτασφράγιστο μυστικό επί δεκαετίες, για να εξυπηρετηθούν αθέμιτες πολιτικές σκοπιμότητες, αντί να γίνουν μαθήματα τα παθήματα!

Ο Ελληνικός λαός δικαιούται να μάθει, επιτέλους, την αλήθεια για την τραγωδία της Κύπρου. Είναι ζήτημα εθνικής αυτογνωσίας!

ΠΟΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ! ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!

Δράγας Αδάμ, μέλος του Δ.Σ. του Σ.Φ.Ε.Α 1967-1974