Η επιχείρηση αναθεώρησης της Ιστορίας και το μάθημα πολιτικής Ιστορίας της Αντιδικτατορικής Αντίστασης

Στις μέρες μας επιχειρείται μια νέα αναθεώρηση της Ιστορίας με ομολογημένο στόχο την απαξίωση της Αντιδικτατορικής Αντίστασης σε «συλλογική ψυχική νόσο» (!) και με την απόδοσή της σε υποτιθέμενα   ψυχολογικά «προσωπικά κίνητρα» των  αγωνιστών/τριών  που πολέμησαν τη χούντα.

Επιστρατεύονται μάλιστα ως “εργαλεία” για να εξηγήσουν τις αιτίες της αντιδικτατορικής αντίστασης αποσπάσματα θεωριών της ψυχολογίας ώστε να προσδώσουν επιστημονικοφάνεια στη θεωρία ότι οι αγωνιστές της Αντίστασης  είχαν προσωπικά ψυχολογικά κίνητρα. Ακόμη πιο αυθαίρετα επεκτείνουν τα προσωπικά κίνητρα σε ατομικές και συλλογικές ψυχώσεις., Σ΄ αυτή την προσπάθεια κύκλων της Δεξιάς και της ακροδεξιάς, επί δεκαετίες τώρα, εντάσσονται και οι νεοφιλελεύθερης κοπής «εκτιμήσεις» της Υφυπουργού Εργασίας Δόμνας Μιχαηλίδου, παρά το επιτηδευμένο ύφος τους.

Παράλληλα με την αντιεπιστημονική αυθαιρεσία που τις διακρίνει, απουσιάζει οποιαδήποτε πολιτική προσέγγιση του αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας, τη διεκδίκηση της Ελευθερίας ατομικής και συλλογικής, της Εθνικής ανεξαρτησίας, της Κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο αντιδικτατορικός αγώνας που, στην τελική κορυφαία φάση του με την εξέγερση του Νοέμβρη 1973 με μαζική λαϊκή συμμετοχή, προσδιορίζεται από το πολιτικό πλαίσιο ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.

Ο προφανής  στόχος είναι να εξαπλωθεί στο κοινωνικό σώμα το δηλητήριο της αμφισβήτησης των λαϊκών αγώνων και της δυνατότητάς τους να ανατρέψουν αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές πολιτικές και, φυσικά, να απομονωθούν οι πρωτοπόροι αγωνιστές από το λαό με τον υποβολιμαίο ισχυρισμό ότι κινούνται από προσωπικά βιώματα και κίνητρα.

Εν συντομία, τα εργαλεία της αναθεωρητικής προσέγγισης ακροβατούν με ψυχολογικά επιχειρήματα που αφορούν ανθρώπινη συμπεριφορά, όπως η ιεράρχηση σταδίων του ανθρώπινου πόνου ή ενδεχομένως η πυραμίδα του Maslow, που αναφέρεται στα κίνητρα προσωπικής παρακίνησης. Πρόκειται για ψευτοεπιστημονική γελοιότητα και προφανώς είναι αντικείμενο ψυχανάλυσης όσοι επικαλούνται τέτοιου είδους επιχειρήματα.

Η Ιστορία δεν γράφεται από τα προσωπικά κίνητρα κάποιων προσωπικοτήτων. Γράφεται από τη συλλογική επιθυμία που εκφράζεται πολιτικά με στόχους που αφορούν την Κοινωνία και το Έθνος. Και γράφεται με αγώνες, αίμα και θυσίες.

Ποια όμως είναι τα κίνητρα της Αναθεώρησης;

Ως προς την ανάγνωση της Ιστορίας είναι η ανατροπή της συλλογικής μνήμης ότι στην Αντίσταση συμμετείχαν  αγωνιστές/τριες που κάλυπταν  ένα ευρύ πολιτικό φάσμα. Αυτό παρακάμπτεται με το επιχείρημα των προσωπικών βιωμάτων και κινήτρων.

Κυρίως όμως  στοχοποιείται η κορυφαία αντιδικτατορική πράξη Αντίστασης,  η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973, που αποτελεί ισχυρό ιστορικό μάθημα για  τις επερχόμενες γενιές. Η Νοεμβριανή εξέγερση είχε ευρεία λαϊκή αποδοχή και ανέτρεψε τη συμφωνία σημαντικού μέρους του προδικτατορικού πολιτικού προσωπικού με τον Παπαδόπουλο για έναν Εβρενικού τύπου κοινοβουλευτισμό. Ακόμη και μετά την επιβολή της Ιωαννιδικής δικτατορίας οι αντιδικτατορικές οργανώσεις της Αριστεράς συνέχισαν τον αγώνα μέχρι την τελευταία μέρα της κατάρρευσης της δικτατορίας. Αυτό όπως και να το εξετάσεις, έχει μια ερμηνεία: Οι Αξίες και Αρχές της Αριστεράς αναβαθμίζουν τον ιδιώτη σε πολίτη.        Στη συνείδηση του ελληνικού  λαού από τη μεταπολίτευση του  1974 και μετά, η Αντιδικτατορική αντίσταση καταχωρήθηκε ως μάθημα πολιτικής Ιστορίας με διαχρονικό νόημα: Ο πολίτης έχει ευθύνη να γνωρίζει και καθήκον να δρα για ό,τι αφορά το σήμερα και το αύριο του ατόμου και της Πολιτείας. Είναι το μάθημα της Δημοκρατίας που μας στέλνουν οι Έλληνες Τιτάνες της θεμελίωσης της Δημοκρατίας.

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ελληνικού λαού και ειδικά οι θεσμικοί επικεφαλής, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και Πρωθυπουργός, αντιλαμβάνονται ότι η αποδόμηση της Ιστορίας των δημοκρατικών αγώνων προετοιμάζει αντιδημοκρατικές εκτροπές;

Δανιήλ Σπαρτιάτης

Μέλος ΔΣ ΣΦΕΑ