Θεσσαλονίκη: επιστροφή στην εργολαβική κανονικότητα

Δεν κρατιούνται πια οι εργολάβοι. Με όργανα αιχμής διάφορους φορείς της πόλης που ο ρόλος τους είναι καθαρά επαγγελματικός (έμποροι, βιοτέχνες κ.λπ.) και ελάχιστα επιστημονικός (ΤΕΕ, δηλαδή μηχανικοί αλλά και εργολάβοι), βάλανε μπρος να καταργήσουν ό,τι θετικό έγινε στη Θεσσαλονίκης στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της δημαρχίας Μπουτάρη (που φυσικά και δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, τον Ταχιάο μας κάλεσε να ψηφίσουμε στον δεύτερο γύρο).

Η επίθεση σε ό,τι καλό έγινε στηρίζεται από έναν εσμό εκπροσώπων φορέων που στη καλύτερη περίπτωση γνωρίζουν λογιστικά άνευ διδασκάλου ή -αν σπούδασαν κάτι, όπως επιτάσσει ο περί αριστείας κραυγαλέος και αγοραίος λόγος- αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με τα αρχαία ούτε με πολυσύνθετα έργα όπως ένα μέσο σταθερής τροχιάς. Ετσι, στη σύσκεψη του Τζιτζικώστα, πάνω στην οποία πάτησε ο ανεκδιήγητος Μητσοτάκης, οι μόνοι που έλειπαν ήταν οι σχετικοί με τις συγκοινωνίες.

Πρώτος στόχος των άσχετων «αρίστων», ο ΟΑΣΘ, δεύτερος το Μετρό και περιμένουμε να δούμε τι άλλο σκελετό θα βγάλει από το ντουλάπι η παρέα Μητσοτάκη, Καραμανλή (του Αχιλλέως!), Ζέρβα και Ταχιάου…

Το τελευταίο ντουέτο έχει σημασία: ο μόνιμα looser (μιας και αρέσκεται να αποφαίνεται στα αγγλικά) Νίκος Ταχιάος και ο ουρανοκατέβατος Κώστας Ζέρβας έπειτα από τη σύγκρουση των δημοτικών εκλογών, έβαλαν τα σπαθιά (λέμε τώρα) στα θηκάρια και χέρι χέρι βαδίζουν για να αποκαταστήσουν το status της εποχής Παπαγεωργόπουλου – Ανθιμου – Ψωμιάδη. Ελπίζω να μείνουν στο κλίμα…

Ο δήμαρχος του 14,93% και ο αποτυχών έστω και για βουλευτής ανθυποψήφιός του, τώρα κοιτάνε να «συμμαζέψουν» τα πράγματα. Ο ένας δηλώνει στη Βουλή ότι το θέμα της παραμονής στη θέση του, του βυζαντινού κεντρικού δρόμου της Θεσσαλονίκης είναι ασήμαντο (too much drama), κι ο άλλος ούτε λίγο πολύ εγκαλεί σαν εμμονικούς όλους τους Θεσσαλονικείς που αντιστάθηκαν στην απόσπαση των αρχαίων, στην κατασκευή του υποθαλάσσιου σταθμού αυτοκινήτων και της επέκτασης της παλιάς παραλίας με «αξιοποίηση» του πρόσθετου χώρου, την κατασκευή της υποθαλάσσιας αρτηρίας χωρίς μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων κ.λπ.

Κατά σύμπτωση και οι δυο άνδρες είναι μηχανικοί. Όπως φαίνεται, χαμπάρι δεν έχουν για βασικά στοιχεία άλλων επιστημών όπως π.χ. η αρχαιολογία. Ισως τη θεωρούν και άχρηστη επιστήμη όπως και ο ανερμάτιστος και αγράμματος κυβερνητικός εκπρόσωπος που χαρακτήρισε απαξιωτικά τα ευρήματα ρωμαϊκά!

Ετσι, μου ήρθαν στο μυαλό όλες οι άλλες «επιτυχίες» των δεξιών δημάρχων και του οικονομικού κατεστημένου της πόλης, ενός μπλοκ που μπροστά στο κέρδος βγάζει αμέσως την εθνικιστική έως εθνικοπαραφρονική μάσκα του και γίνεται ρεαλιστικό: γιατί όχι παρκινγκ και επέκταση της παλιάς παραλίας, με μια σειρά ωραίους ουρανοξύστες στα νέα εδάφη; Γιατί όχι μαρίνα από το λιμάνι ώς την πλατεία Αριστοτέλους; Γιατί όχι κτίσιμο στο 100% των οικοπέδων και στη νεότερη πόλη; Γιατί όχι υποθαλάσσια οδική αρτηρία χωρίς καμιά διέξοδο κινδύνου και περιβαλλοντική μέριμνα; Γιατί όχι παρκινγκ στην άλλοτε πλατεία Διοικητηρίου κι ας φώναζαν οι άσχετοι αρχαιολόγοι ότι θα βρεθούν αρχαία. Βρέθηκαν; Ε, και; Ρωμαϊκά είναι, ας τα παραχώσουμε και να κάνουμε από πάνω το πάρκινγκ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όταν η διοίκηση Μπουτάρη αποφάσισε επιτέλους να μετατρέψει το πάρκινγκ στην πλατεία Ελευθερίας σε πάρκο και χώρο μνήμης για τους 50.000 συμπολίτες που έλαχε να είναι εβραίοι (και βασανίστηκαν εκεί δημοσίως), κάποιοι, όλως τυχαίως δεξιοί, πρότειναν να γίνει κι εκεί υπόγειο πάρκινγκ. Οι άσχετοι, προφανώς επήλυδες, αγνοούν ότι προπολεμικά η πλατεία είχε ανασκαφεί για να χτιστεί εκεί το Κεντρικό Ταχυδρομείο και η ιδέα εγκαταλείφθηκε διότι είχαν βρεθεί σπαράγματα του τείχους και κτιρίων. Απλώθηκε μια τσιμεντένια πλάκα και παραχώθηκαν όλα.

Γεννήθηκα και έζησα ώς το ’76 στο Διοικητήριο. Εχω στα μάτια μου ακόμη το γκρέμισμα των παλιών σπιτιών και την ταχύτατη θεμελίωση πολυκατοικιών πάνω σε ευρήματα των οποίων την αξία αδυνατώ να καθορίσω. Θυμάμαι όμως καθαρά ένα οικόπεδο στην Αγίου Δημητρίου, απέναντι από την καπναποθήκη (που είχε γίνει φυλακή κομουνιστών), στο οποίο η εκσκαφή ανέδειξε ένα εκπληκτικό τμήμα πέτρινου δρόμου, με μάλλον μαρμάρινα ρείθρα. Το φωτογραφήσαμε, από το σπίτι που μέναμε τότε, στη Δουμπιώτη, μπας και το δημοσιεύσουμε στην εφημερίδα που δούλευα, αλλά το άλλο πρωί δεν υπήρχε τίποτα. Τίποτα!

Αμέτρητα παραδείγματα: στην πλατεία Ναβαρίνου, στην πλατεία Αντιγονιδών, όπου τα ευρήματα αποφασίστηκε να σκεπαστούν για να γίνει (επιτέλους!) η πολυκατοικία και το κορυφαίο: όταν αποφασίστηκε να χτιστεί το Δικαστικό Μέγαρο της Θεσσαλονίκης στην (λόγω της σχεδίασης του Εμπράρ) πλατεία Δικαστηρίων, η εκσκαφή έφερε στο φως ένα στολίδι της πόλης, την Αρχαία Αγορά με το κομψό Ωδείο στην ανατολική πλευρά και την Κρυπτή Στοά στη νότια. Ολες οι γύρω πολυκατοικίες είναι θεμελιωμένες σε αρχαιότητες, αλλά πλέον η ζημιά έγινε. Ηρθαν, όμως, στο φως αριστουργήματα και όλοι οι αρχαιολάτρες τώρα χαίρονται. Στην επόμενη απόπειρα κατασκευής Δικαστικού Μεγάρου, την πλήρωσε το υποκείμενο τείχος, αλλά χούντα είχαμε.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλη η περιοχή μεταξύ της Εγνατίας οδού και της Φιλίππου, σε άγνωστο εύρος, κρύβει αρχαιολογικό πλούτο. Αυτός ήταν ο λόγος που ο κεντρικός αποχετευτικός αγωγός πέρασε στο κέντρο της πόλης από μεγάλο βάθος, γύρω στα 27 μέτρα αν δεν κάνω λάθος. Αλήθεια, αν συνεχιζόταν η κατασκευή του «μετρό» που θα το πλήρωνε ο δημοτικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός (!) στο βάθος λίγων μέτρων, φαντάζεστε τι θα γινόταν; Ο κ. Ταχιάος το θυμάται; Γι’ αυτό άρχισε εκτός τείχους, από το Σιντριβάνι προς το Πολυτεχνείο και όχι ανάποδα; Τελοσπάντων, αυτό μπορεί να χρησιμέψει κάποτε για υπόγειο λούνα παρκ, καταφύγιο, κάτι τελοσπάντων, θα το βρουν οι εργολάβοι. Μπορεί να το κάνει αποθήκη η Εκθεση.

Τώρα, ένα έγκλημα με απόσπαση τμήματος της βυζαντινής οδού έγινε στον σταθμό της Αγίας Σοφίας. Θα μας πουν οι κ.κ. Ζέρβας και Ταχιάος αν και πώς θα επανατοποθετηθούν αυτές οι αρχαιότητες εκεί που βρέθηκαν; Λένε ότι ο Σταθμός Βενιζέλου είναι το πρόβλημα. Για αυτό που έγινε στην Αγίας Σοφίας συμφωνούν προφανώς, αλλά δεν άκουσα να λένε ότι ο σταθμός δεν μπορεί να λειτουργήσει. Περιμένω με ενδιαφέρον την απάντηση διότι όλοι οι περίοικοι έχουμε δει τι συνέβη. Φυσικά δεν είμαστε μηχανικοί και δεν μας πέφτει λόγος. Αυτοί είναι αρχαιολόγοι;

Αυτή η πόλη ταλαιπωρήθηκε πολύ από τους ασύδοτους εργολάβους, τους «φίλους» αυτοκινητιστές, τους «μοντέρνους» υπουργούς ή δημάρχους και τους κλέφτες. Κλέφτες γης, κλέφτες δημόσιου χρήματος (ακόμη πληρώνει ο Δήμος τα σπασμένα του Παπαγεωργόπουλου), κλέφτες της ομορφιάς της για χάρη του κέρδους κάποιων «δικών» τους.

Ο ανανήψας ως προς τα πιστεύω του κ. Ζέρβας, μπορεί να αλλάζει τον όρκο σαν τα πουκάμισα, την πολύχρωμη Πρωτοβουλία με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά καλό θα είναι να μάθει καλύτερα τα πράγματα για τα οποία παίρνει θέση. Εκλέχτηκε με άνεση στον δεύτερο γύρο αλλά στον πρώτο πήρε κάτω από 15%, το πιο χαμηλό ποσοστό από όσο θυμάμαι. Και θυμάμαι καλά.

Θυμάμαι κι έναν άλλο που εκλέχτηκε μεταπολεμικά «σκαλωμαρία», διότι ήταν ο αναπληρωματικός της υποψήφιας δημάρχου, η οποία υπερψηφίστηκε μεν αλλά ουδέποτε ορκίστηκε διότι η τότε κυβέρνηση αρίστων είχε ξεχάσει να θεσπίσει ότι οι γυναίκες όχι μόνο ψηφίζουν, αλλά εκλέγονται κιόλας… Εσβησε κι από την Ιστορία.

Ο κ. Ζέρβας έχει μένος. Θέλει ρεβάνς από τον ευεργέτη του Γιάννη Μπουτάρη (χωρίς αυτόν δε θα τον ήξερε κανείς), ρεβάνς από όσους δεν αναγνώριζαν την υψηλή του ποιότητα κ.λπ., ρεβάνς από την κοινωνία; Δικαίωμά του. Ανήκει κι αυτός στο Σύμπαν του αισιόδοξου Λάιμπνιτς. Αλλά ας διαβάσει λίγη Ιστορία για να μην αδικεί τον εαυτό του.