Χρ. Μακρίδης: Το δίλημμα του φυλακισμένου και οι υποψήφιοι δήμαρχοι:

Οι δημοτικές εκλογές είναι μπροστά μας. Στο δήμο Θεσσαλονίκης παρατηρούμε ότι μέχρι στιγμής έχουμε φθάσει τους 25 υποψηφίους δημάρχους.

Του Χρόνη Μακρίδη*

Είναι αποτέλεσμα αυτού του περίεργου συστήματος που ψηφίσθηκε με τον Κλεισθένη όπου υπάρχει απλή αναλογική στην εκλογή δημοτικών συμβούλων, πλειοψηφικός 2ος γύρος για τους δύο πρώτους υποψήφιους δημάρχους και χωρίς αλλαγή των κανόνων διοίκησης ώστε να υπάρχει αποτελεσματική διοίκηση. Είναι όμως μόνο αποτέλεσμα της κολοβής απλής αναλογικής, του εκλογικού συστήματος; Κατά την γνώμη μου αυτό που συμβαίνει είναι η φωτογραφία, η αντανάκλαση αυτού που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Κατακερματισμός, απογοήτευση, παραίτηση, ατομισμός, εγωισμός, αγανάκτηση, διαχείριση, διάλυση κοινωνικού ιστού, φτωχοποίηση, παράλυση θεσμών, κατάρρευση ιδεολογιών. Έλλειψη έμπνευσης, οράματος και ελπίδας. Ροπή στον αυταρχισμό και την ιδιοτέλεια. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στις προγραμματικές προτάσεις των υποψηφίων, τουλάχιστον από τους προερχόμενους από τους ίδιους χώρους; Προφανέστατα όχι. Είναι η ανάγκη για πολιτική και αυτοδιοικητική επιβίωση ή η ανάδειξη των επικεφαλής και των στελεχών που απαρτίζουν τα ψηφοδέλτιά τους; Προφανώς είναι και αυτό. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι θεμιτό γιατί αποτελεσματικό σίγουρα δεν είναι.
Ποιός όμως είναι ο στόχος; Ειδικά αυτών που δηλώνουν ότι ιδεολογικά υπερασπίζονται τον χώρο της κεντροαριστεράς και της αριστεράς;
Αυτών που ορκίζονται στο όνομα της πόλης ότι δεν θέλουν να ξαναέρθει η εποχή Παπαγεωργόπουλου-Ψωμιάδη; Της συντήρησης, της διαφθοράς και του απομονωτισμού; Αυτών που παραδέχονται ότι ο Μπουτάρης και η ομάδα του -παρά τα λάθη-νοικοκύρεψε τα οικονομικά του δήμου και άνοιξε την πόλη;
Βλέπουν ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν ότι το φίδι ξεπροβάλλει το κεφάλι του από το αυγό και αν δεν κοπεί τώρα, πριν η ανοχή γίνει αποδοχή όπως δείξανε, παρουσία τους, και τα χειροκροτήματα στην αίθουσα του δημ. συμβουλίου στον εκπρόσωπο του ναζισμού, θα δυναμώσει, θα μεγαλώσει και τότε οι εκδηλώσεις κατά του ξεκληρίσματος του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης θα φαντάζουν ανούσιες και εθιμοτυπικές;
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι δικαίωμά τους. Ναι είναι. Έχουν ακούσει όμως, εκτός από τον εαυτό τους, τίποτε για το περιεχόμενο της λέξης Καθήκον και Ευθύνη; Γιατί αυτοί θα έχουν την ευθύνη αν η Θεσσαλονίκη γυρίσει στην εποχή των Ρέηντζερς. Αυτοί δεν θα έχουν επιτελέσει το καθήκον τους έναντι αυτών που ισχυρίζονται ότι υπηρετούν. Οι ηγέτες καθοδηγούν. Δεν άγονται και φέρονται για μια δράκα ψήφων. Διαμορφώνουν εξελίξεις, δεν διαχειρίζονται αφήνοντας στην άκρη σκοπιμότητες και παιχνίδια κάτω από το τραπέζι. Ας το μελετήσουν και όσο είναι καιρός ας συνεργασθούν. Η επιλογή ανάμεσα σε μια εγωιστική συμπεριφορά και έναν κοινωνικά επιθυμητό αλτρουισμό είναι αυτονόητη. Καμία δικαιολογία για κανέναν. Γνωρίζουν. Πριν είναι αργά.

*Ο Χρόνης Μακρίδης είναι μέλος της ΚΕ του Κινήματος Αλλαγής